از زمانهای خیلی قدیم از آنوقتی که بشر به کشت و زرع پرداخت دراثر مشاهدات روزانه و سالیانه خویش پی برد که باران برای رویاندن محصولات اولازم و ضروری است و اگر باران نبارد کشت زارش سبز نشده و بارور نخواهد شد و او برای داشتن غذای خویش احتیاج به آب باران دارد . از این هنگام دائما در مواقعی که کشت او احتیاج به آبیاری داشت چشم بآسمان میدوخت و منتظر ریزش باران بود. ریزش قطرات آب از ابرها چنان برای سبز شدن مزارع و درختان و همچنین چراگاهها و درنتیجه ژندگی اوضروری بنظر میرسید که کم کم خدائی برای باران در مغز و فکر خویش آفرید و برای جلب مهر و عطوفت و رفع غضب او شروع به دادن قربانی های متعدد و خواندن اوراد و ادعیه نمود
